7 اسفند ماه ، 1386
تعداد ارسالها: 57
محل سكونت: tehran
ارسال شده در:
سه شنبه، 28 اسفند ماه ، 1386 03:55:44
خواب تا به کی!؟
تا به کی ظلم وستمها بر مردمان چیره شود و در خواب باشیم.
تا به کی کشت و کشتارها و فجایع انسانی مارابیدار نکند.
اسراییل فلسطینیان را به خاک و خون کشد بیدار نشویم!
صدام به ایران حمله کند و هزاران تلفات و خسارات ببار آرد بیدار نشویم!
آمریکا به عراق حمله کند بیدار نشویم!
دنیا در فساد و ظلم غلط بخورد بیدار نشویم!
مگر نه اینست که روزی خواهد رسید که دنیا پر از عدل و داد خواهد شد . پس چرا اینهمه ظلم وستم مارا بیدار نمیکند.
چرا وقتی سختی به ما رسید در پی چاره هستیم ولی چاره ساز اینهمه سختیها را فراموش کرده ایم.
چرا وقتی از عزیزانمان که چشم براهش هستیم کمی دیر بکند دست به دعا و نذر ونیاز برمیداریم ولی نیامدن عزیز ولی نعمتمان ، انگار نه انگار.
مگر نه این است که بعداز 25 سال خانه نشینی حضرت امیرالمومنین علی مردم وقتی سرشان به سنگ خورد و بسویش شتافتند پس از او بهره مند شدند. آیا 1200 سال در پرده نشینی غیبت کافی نیست تا ما بخود آییم. آیا باید آنقدر در خواب غفلت باشیم که روزگار بدتر از بدتر شود .
آری همه امور بدست خداوند متعال است و ظهور حضرت بقیه الله الاعظم مهدی صاحب الزمان نیز بدست اوست ولی خداوند در قرآن کریم وعده داده که تا قومی همت به اصلاح نگیرد تغییری در حال قوم داده نمیشود پس این وظیفه ماست که دست نیاز به سوی خداوند متعال برداریم و فرج حجتش را بخواهیم.
مگر نه اینست که قوم بنی اسراییل بخاطر دعایشان 140 سال زودتر از بلای خداوند نجات یافتند پس خواب تا به کی!!؟
چگونه است که وقتی بیماری داریم وقتی مشکلی داریم دست به دعا برمیداریم و نذر ونیاز میکنیم ولی به مسئله ظهور آنقدر اهمیت نمیدهیم. دعا جهت رفع مشکلات را رد نمیکنم ولی منظور من اینست که مگر با ظهور حضرت امام مهدی تمام سختیها تمام نخواهد شد دیگر نه مریضی خواهد بود نه فقیری و نه ظلمی پس چرا وقتی به مشکلی برمیخوریم زنگ بیداری برایمان نیست که خدایا روزی را برسان که همه مریضها شفا پیدا بکنند ، فقر از دنیا رخت بربندد و همه در نعمت و آسایش بسر برد. البته بنظر بنده وقتی حاجتی داریم بهترین روش آنست که نذر ونیازی یا دعا و خواندن آبه آیت الکرسی و سوره ایی از قرآن را برای سلامتی و ظهور حضرت امام زمان (عج) انجام دهیم و از خداوند متعال بخواهیم به میمنت آن عمل، حاجت ما رانیز عطا فرماید . در اینصورت به وظیفه اصلی خود که همانا دعا بر حضرت امام زمان (عج) است انجام داده ایم، با تعجیل ظهورش نه تنها مشکل ما حل میشود بلکه همه مردم از مشکلات رهایی میابند ودر ضمن در مقابل دعای ما، حضرت امام زمان ( جانها به قربانش ) ما را دعا میکنند که مشخص است که دعای ایشان زودترو بهتر از دعای ما به اجابت میرسد.
در مفاتیح گفتار بسیار مهمی از شیخ عباس قمی است که بجای اینکه در اول کتاب بیاید در حاشیه کتاب است و آن اینکه هرگاه تو را حاجتی با شد باید که ابتدا استغفار نمایی سپس دعا بر ولی زمانت بکنی سپس حاجت خود را بخواهی.
آری ما چون تشنه شویم در رفع تشنگی خودمان تلاشها که نکنیم ، کجاست آن دعای ندبه خوانی که چون توفیق حج بیت الحرام برایش مهیا شود درسعی وصفا یادی از تشنگی خود بکند و هروله کنان از خدای خویش رفع تشنگیش را بخواهد . آیا تشنگی هاجر نشانی و یادآوری بر تشنگیمان در اثر ظلم و جور نیست! متی نرد مناهلک الرویه فنروی متی ننتفع من عذب مائک فقد طال الصدی.
کجاست آن حاجی که در طواف کعبه یادی از کعبه دل بکند مگر نه اینکه حضرت رسول اکرم فرمود: علی تو بمانند کعبه هستی که مردم باید به سراغت آیند .
آری خواب تا به کی!؟
سفره های اطعام به هر مناسبتی گشوده میشود که خداوند از همه قبول کند در دعای سفره همه بیادمان میافتد و دعا میکنیم از مریضان و گرفتاران گرفته تا درگذشتگان صاحب احسان و درگذشتگان جمع ، متاسفانه کسی که یادمان نیست ولی نعمت مان است کسی که به میمنت وجود مبارکش از نعمات الهی بهره مند میشویم ، با توحه و بذل ایشان زندگی میکنیم و به واسطه دعایش از شر دشمنان محفوظ میمانیم ولی صد افسوس که بذل و عنایت خورشید معنوی مان ما را از او غافل ساخته است.
لازم بذکر نیست که ایرادی بر دعا برای خود و دیگران نیست جای تاسف در کفران نعمتی است که انخام میدهیم. مگر نه اینست که خداوند متعال فرموده هر کس از کسی که به او نیکی کرده تشکر نکند مرا شاکر نبوده ، ما در برابر اینهمه لطف وعنایت حضرت ولی عصر چقدر دعا گویش بوده ایم!
...